Fotografen

Pierre Baetens

 

PAEONIA

 

Weelderig ontluiken.Verwelken, vergaan.
Vastleggen van een proces onderworpen aan het toeval.
Solarisatie.
Evenals het beeld heb je geen vat op die werkelijkheid.
Beeldenreeks, opeenvolging en toch niet,
want elk beeld is in zichzelf besloten.
Autonoom, als een film still, verzameld.

 

 

Peter Bracke

 

‘The End of Legal Voyeurism’

 

Kijken en bekeken worden.

 

Zonder toeschouwer verliest naaktheid haar context. Met de toeschouwer verkrijgt naaktheid haar context.

Peter Bracke toont ons beelden van een wereld die niet meer bestaat, het theater van strippende meisjes op een ronddraaiend platform en glurende toeschouwers, voyeurs. Een wereld van visueel overspel.

 

Het Peepshowproject is deels gegroeid uit het vorig werk van Bracke, Theatre of Magic, waar irreële theaters en playfields gefotografeerd werden binnenin flipperkasten. In deze tentoonstelling komt men ook terecht in een soort theater, een playfield waar onechtheid troef is. Een kunstmatige situatie van spelen en bespeeld worden.

 

Bracke gaat in tegen de huidige trend, aangezwengeld door de digitale revolutie om alles te versnellen en verscherpen. De beelden van Bracke vertragen en verzachten de soms grauwe werkelijkheid van de peepshow.

De modellen lijken verstild in hun eigen erotisch universum van rode pluche en spiegels.

 

Bracke wist bij het realiseren van zijn werk niet dat op 22/9 in het Parijse Musée d’Orsay een grote tentoonstelling van start zou gaan met als titel: ‘Splendeurs et misères. Images de la prostitution, 1850-1910’

 

 

Marc Careel

 

“Het rechte pad”

Decors uit de sprookjesverhalen van Perrault, Grimm, Andersen of Lewis. Roodkapje, Alice in Wonderland of klein Duimpje. “Blijf op het rechte pad, vergeet het niet”. Laat je niet verleiden of je valt ten prooi van hen die je naïviteit misbruiken. Ook voor volwassenen, vergeet het niet!

 

 

Dirk Sabbe

 

Access Memory

 

Het meta-thema “Access Memory” stelt scherp op de acties van waarnemen/herinneren. In zorgvuldig opgebouwde scenes werkt de fotograaf haast uitsluitend met vrij alledaagse objecten: glasplaten, vazen, spiegels, een knikker, vellen gekleurd papier enz. Objecten waar vrijwel iedereen, in meerdere of mindere mate, een herinnering aan heeft. Die herinneringen vormen de kern van “Access Memory”.

In de sub-reeks “Rewritten memory” herschrijft de fotograaf met laserlicht letterlijk de herinnering aan een aantal – zeer banale – Delfts blauwe en Chinese vazen. In  de tweede sub-reeks “Reflected memory” weerspiegelen de beelden mogelijke herinneringen aan een knikker.

 

 

John Van Assel

 

Aqua Nullius…niet geweten!
ik vloei
ik vast
glad als een spiegel
ruige golven
de storm
onder de oppervlakte
vind ik diepe stilte
als een uitgestrekt meer
leg ik mij neer
het voelt goed
ik ben wie ik ben